Ku dobremu?

Hmmm... Nie chciałabym zapeszyć, ale wygląda na to, że powoli nasze sprawy zaczynają się prostować. Mój Mąż miał we wtorek operację i czuje się dobrze.

Nie obyło się jednak bez dodatkowego stresu. Do szpitala wiozłam mojego Męża z przekonaniem, że operacja to pewna sprawa. W końcu czekał na nią dwa miesiące - dwa miesiące unieruchomienia górnej połowy ciała, bez możliwości wzięcia na ręce i przytulenia Malutkiej (nie wspominając o przewinięciu, przebraniu itp.). Na oddziale okazało się, że dopiero sprawdzą, czy to już jest dobry moment. Rozumiem wskazania medyczne - że trzeba się upewnić, czy wszystko jest w porządku, bo za wcześnie przeprowadzony zabieg zniweczy również efekty pierwszej operacji (czyli opisane powyżej dwa miesiące pójdą na marne). Dlaczego jednak nikt w naszej służbie zdrowia nie rozmawia z pacjentem? Dlaczego nie poświęci 3 minut, aby wyjaśnić, co jest już zrobione, a co będzie dalej? Praktycznie przy każdej wizycie lekarskiej okazywało się, że to, o czym powiedziano nam poprzednio było tylko jedną z opcji. 

Na chwilę obecną nie ma sensu już tego roztrząsać. Skupiam się na trzymaniu kciuków, aby zabieg się udał. Dziś i jutro powinno się to rozstrzygnąć.

A ja jako niedobra żona nie odwiedzam mojego Męża w szpitalu. Co prawda tak się umówiliśmy - ja po pracy wracam do Małej i utrzymujemy jedynie kontakt telefoniczny. Nie bardzo sobie wyobrażam, aby nie widzieć Malutkiej przez cały dzień. Teraz - kiedy jest tak bardzo aktywna  w ciągu dnia - idzie spać godzinę wcześniej niż dotychczas (ostatnio ok. 19.30). Poznawanie świata jest bardzo wyczerpujące:) Poza tym Mała zrezygnowała z drugiej drzemki w ciągu dnia. Obawiam się jednak, że ta tęsknota jest jednostronna - to ja potrzebuję kontaktu z Malutką, ona w ciągu dnia za mną raczej nie tęskni. U takich dzieci sprawdza się zasada "co z oczu, to z serca". Gdy już jestem w domu nie odstępuje mnie na krok, jak mały szczeniaczek najchętniej byłaby caly czas przy moich nogach. Z drugiej strony to bardzo dobrze, bo świadomość, że moje dziecko rozpacza za mną - byłaby nie do zniesienia. Na razie wizja, że w domu czeka mały, śmieszny człowieczek jest bardzo mobilizująca, aby wykonać swoją pracę jak najszybciej i iść do tej istotki...

Odkrywamy świat

W niedawno opublikowanym poście pisałam, że Malutka jest już mocno absorbująca: wstaje, ściąga rzeczy ze stolika itp. Nauczyła się również wstawać nie tylko przy meblach, ale także przy powierzchniach całkowicie płaskich (np. ściana) i zaczęła "chodzić" (czytaj: czołgać albo raczkować) do kuchni. I często robi to również wtedy, gdy mnie tam nie ma. Próby przywołania jej z powrotem do pokoju mają efekt odwrotny - gdy orientuje się, że chcę ją zniechęcić do wycieczki w kierunku kuchni, gwałtownie przyspiesza.

A kuchnia jest pomieszczeniem, gdzie obecnie identyfikuję kilka niebezpiecznych obszarów:

1) psia miska - zarówno ta z wodą (praktycznie zawsze pełna), jak i ta z psim jedzeniem (tutaj bywa różnie) stanowi wyjątkową atrakcję. Na chwilę obecną więszksze zainteresowanie wzbudza ta pełna wody. Suchej karmy jeszcze nie próbowała:) Ilekroć pojawia się przy misce z wodą, a ja mówię jej "no, no, no", osiągam efekt odwrotny do zamierzonego - mały paluszek wędruje w kierunku miski i cofa się nieznacznie, gdy słyszy mój głos.

2) piekarnik - z nie wiadomych powodów Małej bardzo podoba się ten sprzęt. Niebezpieczeństwo pojawia się, gdy akurat coś się w nim piecze. Szyba nie jest bardzo gorąca (sprawdzałam), ale nigdy nie wiadomo, kiedy się nagrzeje na tyle, aby zrobić Małej krzywdę. Dodatkową aktrakcję stanowi wyświetlacz i  przyciski, którymi ustawia się rózne opcej tego sprzetu.

3) posadzka - sama w sobie nie stanowi zagrożenia. Obawiam się momentu, gdy Mała uderzy w nią główką. Wstaje już praktycznie przy wszystkim, więc potencjalnie w kuchni też może się przewrócić, a ja nie zdąże jej złapać.

Rozważam, czy i w jakim zakresie powinnam ograniczać mojego małego odkrywcę:) Na razie mniej na tym odkrywaniu świata cierpi Malutka, bardziej - moje nerwy. Zastanawiam się, ile to jeszcze potrwa oraz jak długo będę przeżywać każdy upadek lub potknięcie. I kiedy to minie... Bardziej doświadczeni rodzice (tzn. posiadające więcej niż jedno dziecko) twierdzą, że przy drugim... :)

Wreszcie słońce...

Wczorajsze przedpołudnie świetne mi zrobiło. Mnóstwo słońca, długi spacer z Mężem i Małą, po drodze kawa ze znajomymi i ... świadomość, że nic nie muszę... Udało mi się odgonić od siebie wszystkie myśli pt. ile sprawozdań finansowych jest jeszcze do przygotowania w pracy, że 22.04 M. idzie na drugą operację, jak sobie poradzimy, gdy Mąż będzie w szpitalu, a babcia wyjedzie... Na obiad byliśmy zaproszeni do moich rodziców, więc ominęło mnie także myślenie o tym, co zrobić na obiad. Malutka miała dobry humor (i wczoraj, i dziś), a jej śmiech działa na mnie jak lekarstwo - na wszystkie zmartwienia, troski i gorsze samopoczucie naprawdę wystarczy uśmiech dziecka. Brzmi pompatycznie? Myślę, że większość rodziców się ze mną zgodzi.

Prawda jest taka, że od myślenia w każdej wolnej chwili o tym, co jeszcze jest do zrobienia ilość sprawozdań finansowych do zrobienia się nie zmniejszy, a zagadnień, które muszę ogarnąć też nie ubędzie. A chwila zapomnienia o tym wszystkim dobrze robi. Po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak ważny jest taki restart. 

!!!

Wczoraj mój Mąż był na konsultacji, która miała na celu ustalenie terminu drugiej operacji... Ta operacja powinna przynajmniej częściowo (jeśli  nie całkowicie) uwolnić rękę. Operacja została wyznaczona - ale dopiero na 22.04. :( Miesiąc temu, gdy M. trafił do szpitala mówiono nam, że kolejna operacja będzie 3, max. 4 tygodnie później. Jak się okazało teraz - będzie to trwać prawie 2 miesiące!!!

A babcia Męża, która teraz przyjeżdża rano i zajmuje się Małą do czasu przyjścia opiekunki, 19 kwietnia wyjeżdża do Niemiec - do brata mojego Męża, który z nikim nie konsultował tej kwestii, tylko zamówił babci bilety. Typowy dla niego egoizm - jego żona ma jakąś konferencję i babcia jest potrzebna do pomocy przy ich synku, który chodzi do żłobka. A dopóki nie poszedł dom żłobka praktycznie cały czas był z nimi ktoś z rodziny - naszej lub bratowej mojego Męża. I ja rozumiem, że oni potrzebują pomocy, bo są tam sami, bez rodziny itp. My sobie poradzimy, bo zawsze sobie radzimy nie oglądając się na innych (tyle, że my płacimy komuś za pomoc, a oni mają niestety szkocką mentalność). Ale miło byłoby chociaż się dać nam znać wcześniej, a nie stawiać przed faktem dokonanym. Niestety przyzwyczailiśmy nasze rodziny, że zawsze staramy się być samodzielni i niezależni, dawać sobie radę... I to się nam właśnie teraz na nas mści...

Wstaję i chodzę

Nadszedł czas, przed którym nas ostrzegali dzieciaci znajomi - Malutka jest mobilna "w pionie". Tzn. nauczyła się wstawać i poruszać przy meblach, a trwa to już mniej więcej od miesiąca. Oczywiście najpierw ledwo się wdrapywała i stała na chwiejnych nóżkach jak mały pijaczek. Teraz ledwo zdążę się odwrócić, aby np. odebrać telefon, a już stoi i chodzi wokół stolika przy kanapach. Wszystko co na nim leży ściąga na podłogę, kwitując to krótkim "dia!" (jej wersja naszego "bach!"). Czytałam, iż nie jest to z jej strony żadna złośliwość, że oczyszcza nam stolik i półki będące na jej poziomie, z jedynie fascynacja faktem, że coś można zrzucić. Tak maluchy poznają świat. A że rodzice mają na to inny pogląd i wolą, jak rzeczy są ułożone zamiast walać się po podłodze - no cóż... Na jakiś czas trzeba zmienić nawyki:-)

Rozwój malutkiej odbił się jednak na sposobie spędzania z nią czasu - a konkretnie tych kilku godzin, które mam dla niej po powrocie z pracy. Dotychczas bawiła się na podłodze, pełzała itp. Atrakcją dla niej było usadzenie w jej krzesełku i obserwacja, jak gotuję lub obserwacja innych domowych czynności z poziomu podłogi. Obecnie nudzi się w jednym miejscu, bez możliwości poruszania (czytaj: wstawania). Moment od mojego powrotu z pracy do chwili położenia jej spać to nieustanna kontrola, czy się nie przewraca (małe omsknięcie nie jest dramatem, gorzej jak upada i celuje główką w podłogę), nie ściąga sobie nic niebezpiecznego na głowę itd. Zabawki nie są już tak atrakcyjne niż kiedyś - fajniejsze jest wszystko, co "dorosłe". Większość prac domowych jestem zmuszona odłożyć na czas po położeniu Małej spać - a że sama jestem mocno śpiąca, bo wstaję bardzo rano, aby wcześnie być w pracy i wyrobić się z pracą, jest coraz trudniej... Nie żebym się nie cieszyła, że taki dzielny z niej odkrywca, ale czasme mogłaby posiedzieć chwilkę w jednym miejscu:)